สิทธิในการขอไถ่ทรัพย์สินคืน ของผู้ขายฝาก

          สิทธิไถ่ทรัพย์สินคืน คือ สิทธิตามกฎหมาย ของผู้ขายฝาก ที่จะขอไถ่ หรือขอซื้อทรัพย์สินที่ขายไป กลับคืนมาจากผู้ซื้อฝาก ซึ่งผลของการไถ่ หรือการซื้อคืนนี้ จะทำให้กรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินกลับมาเป็นของผู้ขายฝากดังเดิม

          กรณีที่มีการไถ่ทรัพย์สินที่ขายฝาก ภายในเวลาที่กำหนดไว้ในสัญญาต่อผู้ซื้อฝากโดยตรง หรือผู้ไถ่ได้นำเงินค่าไถ่ ไปวางไว้ที่สำนักงานวางทรัพย์ ภายในกำหนดเวลาไถ่ เพื่อขอไถ่ทรัพย์สินที่ขายฝากไว้นั้น โดยผู้ไถ่ได้สละสิทธิที่จะถอนเงินค่าไถ่ ที่ได้วางเอาไว้ต่อสำนักงานวางทรัพย์นั้น กรณีนี้ กฎหมายให้ถือว่า กรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินที่ขายฝากนั้น ได้โอนกลับมาเป็นของผู้ที่มาทำการไถ่ หรือผู้ขายฝากเดิมทันที โดยนับตั้งแต่เมื่อได้มีการไถ่ หรือนับตั้งแต่ได้มีการวางทรัพย์ แล้วแต่กรณี

          กรณีที่มีการนำเงินมาวางที่สำนักงานวางทรัพย์ เจ้าพนักงานของสำนักงานวางทรัพย์ ก็จะเป็นผู้แจ้งไปยังผู้ซื้อฝาก หรือผู้รับไถ่ เพื่อให้ทราบถึงเรื่องการวางเงินค่าไถ่ทรัพย์นั้น

                                                     **********

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
          มาตรา 492 ในกรณีที่มีการไถ่ทรัพย์สินซึ่งขายฝากภายในเวลาที่กำหนดไว้ในสัญญาหรือภายในเวลาที่กฎหมายกำหนด หรือผู้ไถ่ได้วางทรัพย์อันเป็นสินไถ่ต่อสำนักงานวางทรัพย์ภายในกำหนดเวลาไถ่โดยสละสิทธิถอนทรัพย์ที่ได้วางไว้ ให้ทรัพย์สินซึ่งขายฝากตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ไถ่ตั้งแต่เวลาที่ผู้ไถ่ได้ชำระสินไถ่หรือวางทรัพย์อันเป็นสินไถ่ แล้วแต่กรณี
          ในกรณีที่ได้วางทรัพย์ตามวรรคหนึ่ง ให้เจ้าพนักงานของสำนักงานวางทรัพย์แจ้งให้ผู้รับไถ่ทราบถึงการวางทรัพย์โดยพลัน โดยผู้ไถ่ไม่ต้องปฏิบัติตามมาตรา 333 วรรคสาม

ตัวอย่างคดี


คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 19332/2556
          โจทก์ใช้สิทธิไถ่ที่ดินจากจำเลยเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2554 อันเป็นวันครบกำหนดเวลาไถ่ที่ดินซึ่งขายฝาก โดยนำเงินสินไถ่เพื่อไปชำระให้แก่จำเลยที่บ้าน แต่จำเลยบ่ายเบี่ยงอ้างว่าหมดเวลาราชการแล้ว การกระทำของโจทก์ดังกล่าวถือได้ว่าเป็นการใช้สิทธิไถ่ที่ดินซึ่งขายฝากต่อจำเลยภายในเวลาที่กำหนดไว้ในสัญญาขายฝากโดยชอบตาม ป.พ.พ. มาตรา 492 ประกอบมาตรา 498 แล้ว จำเลยต้องรับการไถ่ แม้โจทก์ใช้สิทธิไถ่ที่ดินนั้นในเวลา 18 นาฬิกา ซึ่งล่วงพ้นเวลาราชการแล้ว และไม่สามารถจดทะเบียนการไถ่ขายฝากที่ดินในวันดังกล่าวได้ก็ตาม แต่การจดทะเบียนไถ่ทรัพย์ซึ่งขายฝาก กฎหมายไม่ได้บัญญัติว่าจะต้องดำเนินการให้แล้วเสร็จภายในกำหนดเวลาไถ่ทรัพย์คืน เมื่อโจทก์ใช้สิทธิไถ่ทรัพย์สินซึ่งขายฝากนั้นต่อจำเลยภายในกำหนดเวลาไถ่ตามสัญญาขายฝากโดยชอบแล้ว จึงมีผลผูกพันใช้ยันได้ระหว่างโจทก์กับจำเลย โจทก์ย่อมมีสิทธิไถ่ที่ดินซึ่งขายฝากได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2086-2087/2550
          สัญญาขายฝากที่ดินที่โจทก์ผู้ซื้อฝากทำกับจำเลยผู้ขายฝากมิได้กำหนดค่าสินไถ่ไว้ จำเลยย่อมมีสิทธิไถ่ที่ดินที่ขายฝากตามราคาที่ขายฝากตาม ป.พ.พ. มาตรา 499 วรรคแรก หากจำเลยมีเงินไถ่ที่ดินที่ขายฝากภายในกำหนดเวลาตามสัญญา แต่โจทก์ไม่ยินยอมให้ไถ่ จำเลยย่อมมีสิทธิไถ่ที่ดินที่ขายฝากด้วยการนำเงินสินไถ่ไปวางทรัพย์ต่อสำนักงานวางทรัพย์ภายในกำหนดเวลาไถ่โดยสละสิทธิถอนทรัพย์ที่ได้วางไว้ กรณีเช่นนี้ถือได้ว่าที่ดินที่ขายฝากตกเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยตั้งแต่เวลาที่จำเลยได้วางทรัพย์อันเป็นสินไถ่ตาม ป.พ.พ. มาตรา 492 วรรคแรก

กลับหน้าแรก

ไปหน้าหลักบทความ