คนเสมือนไร้ความสามารถ
          คนเสมือนไร้ความสามารถ เป็นคนปกติธรรมโดยทั่วไป แต่มีเหตุบกพร่องบางสิ่งบางอย่าง ทำให้ไม่สามารถที่จะจัดการในเรื่องต่าง ๆ ของตนเองได้ หรือทำได้ แต่จัดการไปทางที่เสียหายเสียประโยชน์ ด้วยเหตุนี้กฎหมายจึงถือว่า คนเสมือนไร้ความสามารถนั้น เป็นผู้ที่หย่อนความสามารถที่จะต้องมีผู้พิทักษ์ เข้ามากำกับดูแลในการจัดการในเรื่องทรัพย์สินต่าง ๆ

          เหตุความบกพร่องที่จะทำให้เป็นคนเสมือนไร้ความสามารถ กฎหมายกำหนดไว้มี 4 ประการ 
            1.กายพิการ คือ ร่างกายไม่สมประกอบ เช่น ตาบอด หูหนวก, เป็นใบ้, เป็นอัมพาต, แขนขาขาด เป็นต้น
            2.จิตฟั่นเฟือนไม่สมประกอบ คือ คนที่มีสติไม่ดี สติฟั่นเฟือน เป็นโรคจิต โรคเกี่ยวสมองพิการ แต่จิตฟั่นเฟือนนี้ไม่ถึงขั้นวิกลจริต ยังมีสติรู้ผิดชอบ แต่บางเรื่องก็อาจเป็นคนบ้า ๆ บอ ๆ
            3.ประพฤติสุรุ่ยสุราย เสเพลเป็นอาจิณ คือ คนที่ทำตัวไปในทางที่ไม่ดี เที่ยวเตร่ ใช้จ่ายเงินสิ้นเปลืองหรือเปล่าประโยชน์เป็นปกติ
            4.ติดสุรายาเมา คือ คนที่ชอบดื่มสุรา หรือพวกของมึนเมาต่าง ๆ รวมทั้งยาเสพติดประเภทต่าง ๆ
          และเนื่องจากความบกพร่องข้อใดข้อหนึ่งนี้  เป็นเหตุให้ผู้นั้นไม่สามารถจัดทำการงานของตัวเองได้ตามปกติ

          เมื่อมีเหตุบกพร่อง คู่สมรส, บิดามารดา, ปู่ย่า, ตายาย, ทวด หรือผู้สืบสันดานของคนนั้น คือ ลูก, หลาน, เหลน, ลื่อ หรือจะเป็นพนักงานอัยการ  สามารถไปร้องขอต่อศาล เพื่อให้ศาลอาจสั่งให้บุคคลที่บกพร่องเป็นคนเสมือนไร้ความสามารถตามกฎหมายได้

          คนเสมือนไร้ความสามารถ จะต้องอยู่ในความดูแลของผู้พิทักษ์ด้วย

                                                ***********

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 32 
บุคคลใดมีกายพิการหรือมีจิตฟั่นเฟือนไม่สมประกอบ หรือประพฤติสุรุ่ยสุร่ายเสเพลเป็นอาจิณ หรือติดสุรายาเมา หรือมีเหตุอื่นใดทำนองเดียวกันนั้น จนไม่สามารถจะจัดทำการงานโดยตนเองได้ หรือจัดกิจการไปในทางที่อาจจะเสื่อมเสียแก่ทรัพย์สินของตนเองหรือครอบครัว เมื่อบุคคลตามที่ระบุไว้ในมาตรา ๒๘ ร้องขอต่อศาล ศาลจะสั่งให้บุคคลนั้นเป็นคนเสมือนไร้ความสามารถก็ได้
บุคคลซึ่งศาลได้สั่งให้เป็นคนเสมือนไร้ความสามารถตามวรรคหนึ่ง ต้องจัดให้อยู่ในความพิทักษ์ การแต่งตั้งผู้พิทักษ์ ให้เป็นไปตามบทบัญญัติบรรพ ๕ แห่งประมวลกฎหมายนี้
ให้นำบทบัญญัติว่าด้วยการสิ้นสุดของความเป็นผู้ปกครองในบรรพ ๕ แห่งประมวลกฎหมายนี้ มาใช้บังคับแก่การสิ้นสุดของการเป็นผู้พิทักษ์โดยอนุโลม
คำสั่งของศาลตามมาตรานี้ ให้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา
กลับหน้าแรก
กลับหน้าบทความแพ่ง