ภูมิลำเนา ของคนไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง หรือคนเดินทาง
          คนที่ไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง หรือเป็นคนที่มีอาชีพในการเดินทางไปมา โดยไม่มีที่ทำงานเป็นหลักแหล่ง พบตัวบุคคลนั้นที่ไหน ก็ให้ถือว่า ถิ่นที่ได้พบเจอบุคคลนั้น เป็นภูมิลำเนาของบุคคลนั้น

          ส่วนมากกรณีนี้ มักเป็นเรื่องของคนจร คนไม่มีบ้านอยู่อาศัย พวกพ่อค้าเร่ขายสินค้า หรือพวกเร่ฉายหนังขายยาตามต่างจังหวัด คนพวกนี้พบตัวอยู่ที่ไหน ก็ให้ถือว่าถิ่นนั้นเป็นภูมิลำเนาของบุคคลนั้น

                                                  **********

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 40
          "บุคคลธรรมดาซึ่งเป็นผู้ไม่มีที่อยู่ปกติเป็นหลักแหล่ง หรือเป็นผู้ครองชีพในการเดินทางไปมาปราศจากหลักแหล่งที่ทำการงาน พบตัวในถิ่นไหนให้ถือว่าถิ่นนั้นเป็นภูมิลำเนาของบุคคลนั้น"
กลับหน้าแรก
กลับหน้าหลัก บทความ